BOYUN EĞMEYEN ŞİİRLER! Sadık Oğul Mücteba مصطفیپسر قهرمان

Bir de işe koşulan vardır, suyu arar, ışığı avuçla getirir, Sadakatli oğuldur, bizim Ferhat, dağları yarar da gelir.

Şirin de bilir elbette, onun ataları kayaları eritirdi:  Bir varmış bir yokmuş değil, ölümsüz yaratılmış belli, Tuğla üstüne tuğla, Fars dirliği üstüne Asya birliği: Karşısında, en büyük insan düşmanı Petro Dolar İblisi.  *** Diyorlar ki Ali Hamaney ölmedi, gençleşip geldi.

İşte, karşımızda ateşten geçen o kahraman, işbaşında.

Dağların taşların altına girmiş, yanında Hafız’lar var: Sadi yüreğiyle haykırır: Mazlumun ahı arşı titretir, Hak yolu yolcularıdır ata, ana, evlat, torun göğe ağarlar.

Omuzlamış taşıyorlar Asya’nın yarıdan fazlasını: Gılgamış gibi çalışıp durur, ser verip sır vermez asla. *** Odur birleştiren Kelamın hüneriyle, bilimin çeliğini, Ruh ile bedenin kutlu onuru, ezer ölüm zebanisini ezeli.

Tahran kalesini, Kafkas surlarını aşkla kuruyor, Sağında solunda iki Şirazi, arkasında rintler birliği: Temelinden saldırıyor yurt yıkana, hakka ters akana, Bozuyor kimyasını düşman mimarların imarlarını. *** Hey Hamaney, söyle bana, kurşun işler mi vatana?

Bıçak kesmez, mermi işlemez yaratana tapana.

Dedi: Allah’a sığınan, halkı olmadan girmez sığınağa?

Ey Mücteba, Ya Mustafa, seçilmişlerin asili sen, Kendi elleriyle yücelten insanlığın nurlu geleceğini, Söyle bize: Zalimi gırtlağından tutup kaldıran er: İçtiği kanı nasıl kusturdun Yanki, Siyon cellâtlarına?

Dedi: Yaşarken toprak olan, çekinmez toprak olmaktan. *** Bildiniz mi sadakatli oğul kimdir, tanıdınız mı onu?

Küresel Kerbela’yı yaran ordunun komutanını?

Hep birlikteyiz, düşmanları düşmanlarımızdır bizim.

İnsanlık kahramanı şehit oğlu üstlendi kutlu görevi, Geceleri dolanır gelir sınırları, yürür ilahi fenden, Giyindi makam giysisini Mücteba da ak kefenden.