Ağaca tırmanan ve avlarının üzerine atlayan timsahlar gerçekmiş

Avustralya’nın bir zamanlar ormanlarda dolaşan, hatta muhtemelen ağaçlara tırmanarak potansiyel avlarının üzerine atlayan timsahlara ev sahipliği yaptığı şüphesi artık kesinleşti.

Paleontologlar bu sonuca farklı kaynaklardan ulaşsa da, yapbozun son parçası, yumurta kabukları gibi beklenmedik bir yerden geldi.Avustralyalılar, yoldan geçen dikkatsiz yolcuların üzerine ağaçlardan atlayarak boğazlarını ısıran efsanevi etçil koala akrabaları olan “düşen ayı” hikayeleriyle turistleri korkutmayı seviyor.

Görünüşe göre, çok daha beklenmedik bir örnek olduğu söylenebilecek timsahlar da, gerçekten kıtanın geçmişinde benzer bir avlanma yaklaşımını benimsemiş.New South Wales Üniversitesi'nden Profesör Mike Archer, modern tuzlu su timsahlarının boyutundaki dev sürüngenlerin ağaçlardan atlayarak avlandığını düşünmüyor.

Archer, bu yaklaşımın muhtemelen bugünün en büyük goannalarının, yani Avustralya kertenkelelerinin yaptığı gibi, en fazla 1,5 metre uzunluğundaki hayvanlarla sınırlı kaldığını söylüyor.Ancak bu ormanlarda yaşayan bazı timsah türleri 6 metreye kadar ulaştığı için, bu durum, ormanların ağaca tırmanan bu timsahların üstesinden gelemeyeceği kadar büyük her şey için güvenli olduğu anlamına gelmiyor.

Ayrıca Archer ve yeni makalenin ortak yazarları, bu timsahların yağmur ormanlarını “büyük madtsoiid yılanlar, zehirli varanid kertenkeleler ve etçil keseli hayvanlarla” paylaştığını belirtiyor.Fosilleşmiş yumurta kabuklarının anlattıklarıBu timsahlar, günümüzdeki sulak alanlarda yaşayan timsahların soyundan farklı bir kola ait olan mekosuchine timsahlarıydı.

On milyonlarca yıl boyunca Avustralya’da yaşadılar ve hatta Fiji gibi Güney Pasifik adalarına kadar yayıldılar.

Okyanusu geçme yetenekleri, mekosuchine timsahların iyi yüzücü olduğunu kanıtlıyor.

Ancak bazı özellikleri ve kemiklerinin bulunduğu yerler, paleontologların bu timsahların su dışında da çok zaman geçirdiğinden şüphelenmesine yol açtı.Kesin kanıt ise Queensland, Murgon’da toplanan, Avustralya’daki en eski timsah yumurtası kabukları şeklinde geldi.

Archer, “Bu timsahlar hakkında pek çok bilgimiz vardı, ancak hiçbiri bulundukları gölün doğası hakkında bize bir şey söylemiyordu” diyor ve devam ediyor: “Bu yumurta kabuklarının kimyası, kuruduklarını gösterdi, bu da ortamın sadece sulak bir alan olmadığı anlamına geliyor.” Aynı bölgede bol miktarda küçük balık kemikleri de bulundu.

Bu bulgular bir araya geldiğinde, gölün mevsimsel olarak kuruduğunu, balıkların büyümesini engellediğini ve muhtemelen yavruları yumurtadan çıktıktan sonra kabukların kuruduğunu işaret ediyor.Baş yazar Xavier Panadès i Blas, “Bu yumurta kabukları bize mekosuchine’lerin yaşam öyküsüne dair yakın bir bakış sundu” diyor.Timsahların kurumuş bir bataklıkta oyalanmasının hiçbir faydası yok.

Archer, botanik çalışmalarının Avustralya’da 3,5 milyon yıldan önce otlaklara dair hiçbir kanıt sunmadığını belirtiyor.

O zamana kadar kıta büyük ölçüde ormanlarla kaplıydı ve çoğunlukla yağmur ormanları hakimdi.

Dolayısıyla timsahların uzun otlarda avlanmak yerine ağaçlar arasında hareket etmesi gerekiyordu.

Yeni yumurtadan çıkan yavrular için ise, yeterince büyüyene kadar bir ağacın tepesi muhtemelen en güvenli yerdi.Timsahlar ağaca tırmanabilir mi?Archer, günümüz timsahlarının bile ağaçlara tırmanabildiğini, ancak bunu genellikle daha az donanımlı yırtıcılardan kaçmak için yaptıklarını söylüyor ve ekliyor: “Bana şaşırtıcı derecede büyük bir timsahın ağaçta olduğu bir fotoğraf gönderildi, ama bu artık fırsattan ziyade bir zorunluluk haline geldi.”Mekosuchine timsahları, Buzul Çağı sırasında, en az 24.000 yıl öncesine kadar hayatta kaldı.

Ancak o zamana kadar nüfusları uzun süredir azalmaktaydı.

Archer, Asya’dan gelen modern timsahların ve modern kertenkele ailelerinin ekolojik nişlerini daraltarak onları yok etmiş olabileceğini düşünüyor.Archer, Avustralya’nın yağmur ormanı dönemine ait fosilleri incelemenin kayıp bir dünyaya duyulan özlemden daha fazlası olduğunu vurguluyor. “Bütün modern Avustralya memeli gruplarının ataları Riversleigh'de bulunuyor” diyen Archer, sözlerini “Bu, yağmur ormanlarının çeşitlilik için yeşil bir beşik olduğunu ve bugünün kuraklığa adapte olmuş türlerinin buradan geldiğini gösteriyor” diyerek tamamlıyor.