Bir avuç mavi!

Yeni yıl bizler için henüz yazılmamış bir mektup ama her şey bazen yüzlerinden bazen kalplerinden okunuyor insanların.

Yaşlı bir ev kadını mail atmıştı iki gün önce. 'Gençliğimde ne çok gülmüşüm. 2025 yılında sadece gözlerim değil, içimdeki çocuk bile yaşlandı.' Cevap yazdım; 'umutlar yaşlanmaz' dedim. 'Siz öyle zannedin' diye karşılık verdi.

İnsanların neler çektiklerini ve nasıl bir hayatın içinde boğulduklarını biliyorum.

Benimki o yaşlı kadına bir avuç mavi göndermekti. *** Bizlere nefes aldırmayan bir yılı geride bıraktık. 2025 derin acılarla, felaketlerle ve her türlü kötülükle ardına bile bakmadan gitti. 'Biz önümüze bakalım' diyeceğim ama 'nerede bıraktıysak, oradan birbirimizi yemeyle devam edeceksek' çok şeylere yazık ederiz.

En çok da çocuklarımıza! *** Geçmiş yılın penceresinden son saatlere bakarken beklentilerimi koydum önüme.

En çok sağlık, huzur ve barış istedim.

Ve 'sevmek zorundayız' dedim 'birbirimizi.' Dünya yeni bir savaşın eşiğindeyken ve ülkemizin topraklarında bile gözleri olan kan emici ülkeler varken böyle bir duygunun herkesin umurunda olduğunu sanmıyorum! *** Kara kışın kendini fena halde hissettirdiği saatlerde, sokaklarda yaşayan çocuklarla, evlerde ısınmaya ve doymaya ihtiyacı olan çocukları düşündüm.

Ben öyle bir mahalleden geliyorum ve geçmişin izlerini hiç terk etmedim.

Çocukluğumdan kalan anılara mahsuben her zaman kurduğum bir cümle var. 'Soğuk açlıktan bile kötüdür!' Merter Tozkoparan'daki o mahalleyi her hafta ziyaret edişim sebepsiz değil.

Nereden geldiğimi de biliyorum nereye gideceğimi de! *** Yeni yılın eski yılı aratmayacağının garantisi yok.

Çıkmadık candan umut kesilmez gerçeğine mahsuben umut etmemize gerekçedir yaşamak.

Yeni yılda kadına şiddetin son bulmasını, insanların arasındaki uzaklıkların yakınlaşmasını istiyorum.

Teknolojinin verdiği nimetleri silaha dönüştürmemeyi, kan kokulu cümlelerin son bulmasını insanların sevgi ve saygıyla tanışmasını, adalet önünde herkesin eşit haklara sahip olmasını istiyorum.

Ülkemin huzura ve bütünlüğe kavuşmasını, sosyal medyadaki ağaların beylerin nefrete yatakçı olmamasını, paranın gözleri kör, yürekleri sağır etmemesi, insan olmanın bütün şartlarının hayata geçirilmesini istiyorum.

Organların bağışlandığı insanların hakkını yiyenlerin, etiketli dolandırıcıların bağışlanmadığı bir yıl. *** Su gibi akıp giderken yıllar, ben de ne çok şey istiyorum.

Olsun, nasılsa alışarak bağışıklık kazandık, yılları bu kadar kolay harcamaya.

Bir tatlı huzur!

Her yanımızdan karamsarlık akıyor ama hayata katlanmanın yolu ölümü aşmaktan geçerken biliyoruz ki bunlar da geçer!

Hayatın insanlara oynadığı oyunların içinden çıkabilmek öyle kolay değilse de hayat her gün yeni baştan!

Bizler de 'paranın ve kötü insanların canı cehenneme' deriz, elde kalan son gerçek dostlarla buluşup Münir Nurettin dinleriz.

Kıt kanaat yaşarız ama hayaller bizde derya deniz!

Atlarız bir vapura, hep beraber 'bir tatlı huzur almaya gideriz Kalamış'tan.' Bıraktığımız yerde durmasa da!