‘Bahnhof’lar ve özlem*

“Bahnhof”larda geçiriyorlar hafta sonlarını.

Bir buluşma yeri onlar için şehirlerin tren istasyonları.

Stuttgart’ın büyük istasyonunda da yurtlarından uzakta yaşayan vatandaşlarımız boş cumartesi-pazarlarında geziniyorlar.

Kocaman, kilise yüksekliğinde tavanlı istasyon binasının içi, birbirleriyle buluşup köy özlemi giderdikleri, uzun uzun sohbet ettikleri ve de işsizlerin iş aradığı yer.

Şu sıralar buz gibi geçen kış günlerinde, onlara istasyon içindeki sinemada, lokanta ve birahanelerde veya büyük postahanede rastlamak mümkün.

Tren istasyonunun önündeki uzun alan, her köşesinden yürüyen merdivenlerin metroya indiği büyük yeraltı çarşısında da onlar geziniyor.

Rengârenk, ışıl ışıl vitrinlerinde “Mevsim Sonu Satışı” tabelaları asılı mağazaların kapısında, geç saatlere kadar açık, ayaküstü büfelerin önünde birbirleriyle sohbet ediyorlar, Almanya’da basılan Türk gazetelerinde anavatandan haberler arıyorlar.

Türkiye’de kendilerine “Alamancı” denen Türklerin Stuttgart’taki bir başka hafta sonu buluşma yeri de “Markthalle”.

Her Alman şehrinde rastlayamayacağımız bu kapalı pazar, büyük ve tarihi bir bina.

Çiçekçisinden kasabına kadar yüze yakın küçük dükkânın çoğunu yabancılar işletiyor.

Yalancı dolma, beyaz peynir, sucuk, pastırma ve rakıyı çantalarına koyup Türk kasabından da kuzu pirzolasını aldıktan sonra, evlerinde dostlarına bir Türk sofrası donatıyor, Türkiye’de geçirdikleri yaz aylarının en güzel tatilleri olduğunu anlatıyorlar. “Türken raus!” diyenlerin artmasına karşılık, 1980’li yıllarda Türkiye’yi kendilerine tatil ülkesi seçen Almanların da artması ilginç. 1985’te Türkiye şehirlerini dolduran Almanların buna 1986’da da kararlı olduğu, turizm şirketlerinin çabalarından belli! “Türkuaz”, “Semaver”, “Altın Boynuz”...

Birbirinden ilginç ve değişik lokantalarımızı bütün yıl boyunca Türklerden çok Almanlar dolduruyor.

Mutfağımızın en iyi yemeklerini severek ve afiyetle yiyorlar, dostlarıyla sohbet ediyorlar, güzel saatler geçiriyorlar.

Bu lokantalara sık sık gidenler Türk dostu kişiler.

Gençler çoğunlukta.

Birbirlerini tanıyan, işyerlerinde ve özel yaşamlarında vatandaşlarımızla dostluk kurmuş insanlar.

Bir araya geldikleri Türk lokantalarına geçenlerde “Atilla” da eklendi.

Mumların ışığında, beyaz tüller ve eski Türk desenli çiniler arasında oturuyor, kulağa hoş gelen hafif oyun havalarını dinliyor ve su kattıkları rakılarını yudumlayarak Türkiye’de geçirdikleri o güzel günleri anımsıyorlar... --- (*) Ahmet Arpad’ın bu yazısı 2 Mart 1986 tarihinde gazetemizin Pazar Yazıları sayfasında yayımlanan ilk makalesidir.

Arpad gazetemize Stuttgart’tan sürekli yolladığı yazılarla bugünlerde 40 yılı geride bıraktı... https://www.gastearsivi.com/gazete/ cumhuriyet/1986-03-02/1