Sahurda filozof kesilenler

Sahur, normal şartlarda 'bir şeyler yiyip yatma' ritüelidir.

Ama bazı insanlar için sahur... varoluşun sorgulandığı kutsal bir zaman dilimi.

İşte o tipler: 'Aslında zaman diye bir şey yok...' diyen: Saat 04:17.

Ağzında peynirli tost var ama konu uzay-zaman bükülmesi.

Bir anda masada şu cümle dolaşmaya başlar: 'Bak şimdi... biz uyuduğumuzu sanıyoruz ama aslında evren bizi uyutuyor.' Kimse cevap vermez.

Herkes çaya odaklanır.

Yumurtaya bakıp hayatı sorgulayan: Tabağındaki haşlanmış yumurtayı evirip çevirir: 'Düşünsene... bunun içinden civciv çıkacaktı.

Ama biz onu yedik.' Bir anda sofrada sessizlik.

Menemen suçlu hisseder.

Çayla derin bağ kuran: Bardağı eline alır, uzaklara dalar: 'Çay aslında sabrın sıvı hali.' Sonra bir yudum alır, gözleri dolar.

Kimse nedenini bilmez. 'Gece insanın içini açar'ci: Normalde WhatsApp'ta bile 'ok' yazan adam, sahurda şair olur: 'Gündüz maskeyiz... gece gerçek yüzümüz.' Simit donmuştur ama o hâlâ metafor peşindedir.

En sonunda yatağa giderken büyük cümleyi bırakır: Tam herkes kalkacakken arkadan gelir: 'Asıl açlık midede değil... ruhta.' Ve gider.

Geride yarım çaylar, tam kafalar kalır.

Özetle: Sahurda bazı insanlar beslenmez...

Aydınlanır.