Şekilsiz yemekler, net duygular

Bazı yemekler güzel görünmez. Fotoğrafa yakışmaz, tabakta dağılır, formunu kaybeder. Ama tam da bu yüzden insanı tutar. Lapa yemeklerin itibarı iade ediliyor.

Yemek dünyası uzun süredir biçimle meşgul.

Keskin kenarlar, net dokular, “doğru” kıvamlar… Sos akacak ama taşmayacak, püre pürüzsüz olacak ama karakterini kaybetmeyecek.

Kusur, kontrol altına alınacak.

Yemek, disipline edilecek.Oysa hayat böyle değil.

Ve bazı insanlar bunu tabaklarında da istemiyor.Amerikan dizisi Somebody Somewhere ile tanınan, performansıyla Emmy kazanan oyuncu ve komedyen Jeff Hiller, bunu hiç dolandırmadan söylüyor; en sevdiği yemek kategorisi “mush”.

Yani lapa.ŞEKİLSİZ YEMEKLER, NET DUYGULARLapa yemekler estetik değildir.

Patates püresi formunu kaybetmiştir.

Yumuşak sandviçler dağılır.

Soslu yemekler sınırlarını ihlal eder.Ama tam da bu yüzden güvenlidirler.

Çiğnemezsin, teslim olursun.

Bıçak gerekmez, savunma kalkar.Hiller’ın patates püresi tarifi neredeyse manifesto gibidir; krema, tereyağı, tuz.

Sos yok.

Numara yok.

Tek tat.Bu, damak zevki değil; bir ruh hali.YEMEK HATIRADIR, SUNUM DEĞİLBazı yemekler ilk lokmada bugünde durmaz, geçmişe açılır.

Hiller için Fransız tostu annesidir.

Artık hayatta olmayan birinin mutfakta bıraktığı iz.

Yaparken kokusu gelir, yerken sesi.Büyükannesinin hazırladığı, en beyaz ekmekle, en işlenmiş peynirle yapılan sandviç de öyledir.

Bugün ilk kez yeseniz “nasıl yenir bu?” dersiniz.

Ama çocuklukta yendiğinde, o sandviç artık eleştirilemez.

Çünkü o artık yemek değil, hafızadır.FINE DINING’E MESAFELİ BİR MUTFAKEvet, Hiller özel günlerde iyi restoranlara gider, tadım menüleri dener.

Ama anlattığı şeyler orada kalmaz.

Aklında kalanlar; mutfakta yanan vegan sosisler, çalan duman alarmı, yanlışlıkla yapılan ama tutan bir tatlı; ev partisinde yere dökülen şeker şurubunun aylarca geçmeyen yapışkanlığıBu hikayelerde şef yok.

Teknik yok.

Ama hayat var.BİZİM MUTFAĞIMIZ DA LAPAYI BİLİRBu hikaye bize uzak değil.

Biz lapanın kıymetini biliriz.

Tarhana bir form kaybıdır.

Keşkül bir teslimiyettir.

Sütlaç netlikten vazgeçmiştir.

Hoşaf dağılmış meyvenin kabullenilmesidir.Hepsi yumuşaktır.

Hepsi “çirkin”dir.

Ama hepsi güvende hissettirir.Jeff Hiller’ın anlattığı şey bir ünlünün ne yediği değil.

Bu, yemeğin estetik bir nesne olmadan önce duygusal bir barınak olduğunun hatırlatılması.

Belki de her tabak güçlü görünmek zorunda değildir.

Bazıları sadece insanı tutmak için vardır.Kaşıkla yenir.