Güzel hatıralar ve sevmek

Bir yazar beni ürperten bir laf etmişti, onunla başlayayım... 'Geçmiş vuku bulduğunda...' *** Öyledir...

Yani hatıralar sadece birikmekle kalmayıp hayatınızın ağır basan tarafı olmaya başladığında...

Artık kritik bir noktadasınızdır...

İlle de bugünde kalma ve hatıraları sürekli kovma ısrarınız boşa çıkmaya başlar. (Zaten çevrenizde iyi insanlar ve tatlı çocuklar yoksa bugünde kalmak için ısrar zor iş!) Geçmiş ise sağlam ve müthiş elle tutulur bir hâle gelir...

Fakat zamanında sormadığınız bir soru tokat gibi yüzünüze çarpar: Nasıl yaşadım?

Bir anılar parlatıcısına mı ihtiyacım var, yoksa bir zihin silgisine mi?

Neden bu soru?

Çünkü hatıraların bize ihanet etmeyeceğinden veya durup dururken canımızı yakmayacağından emin olmak kolay değildir... *** Bir zamanlar... 60'ına girmiş bir arkadaşım yeni edindiği öfkesini şöyle dışa dökmüştü: 'Gerçek şu ki, 30'lu yaşlarımda falan şimdiki kadar huzurlu değildim.

Lakin yine de güzel hatıralar diye de bir şey var değil mi?

Bazen oturup onları çağırıyorum.

İhtiyacım var.

Ama davetime icabet edenler hep bölük pörçük, silik, flu şeyler...

Sinir oluyorum.' *** Talihli sayıyorum kendimi...

Ya da sakin ve uysal bir oyuncu...

Şükür!

Hatırlama edimiyle artık aramızda bir aşk var...

Hepsi Full HDR...

Her geçen gün zamanımın daha geniş bölümünü güzel hatıralarıma ayırıyorum.

Kullanışlı değiller belki ama hatırlamaya değer olmaları yetiyor da artıyor.

Amy Leach bir yazısında, 'Bazı insanların hatıraları kullanışlı mobilya gibidirler; oturmak için sandalyeler, çalışmak için masalar, miras bırakmak için küller' diyordu...

Benimkiler öyle değiller, daha çok 'insan sevmeye' yarıyorlar...

Sevmek için hatırlıyorum...

Şimdilerde azalan sevme becerimi bir bıçak gibi biliyorlar...

Eh, yeter de artar bile, değil mi? *** Bunları size niye anlatıyorum ki?

Hem hatırlamayı övdüğüm daha önce pek görülmemiştir...

Çünkü acılar zamana dayanacak kadar keskin, sevinçler ise 'şimdi var, yarın yok' uçuculuğundadır, bilirim. *** Ama artık şunu da biliyorum ve siz de bilin istiyorum: Hatıralarımızla barışmak yaşadıklarımıza dair daha derin bir idrake kavuşmak için çok güçlü bir yol.

Ve anladım ki, gerçekten GELECEK uzun sürüyormuş...