Pazarlık masası daha kalabalık ama daha yalnız

İşkollarındaki işçi sayıları ve sendikaların üye sayılarına ilişkin 2026 Ocak ayı istatistikleri 17 Ocak’ta açıklandı.

Toplam işçi sayısı 16 milyon 699 bin olarak kayıtlara geçerken bu işçilerin yalnızca 2 milyon 413 bininin bir sendikaya üyeliği bulunuyor.

Bu hesaba göre ülke genelindeki toplam sendikalaşma oranı yüzde 14,45. 2025 Ocak ayına döndüğümüzde bu oran yüzde 14,97 idi.

Son bir yılda sendikal örgütlenme oranında 0,5 puanlık bir düşüş yaşandığını görüyoruz.

Ancak bundan daha kötü haberler var.

Tabloyu genişletelim ve çalışma hayatında ciddi erozyonların başladığı o döneme gidelim: 2020 senesi. 2019 yılında tüm dünyayı sarmak üzere yola çıkan Kovid-19 virüsü Türkiye’ye 2020 Mart ayında giriş yaptı.

Bu virüsle baş ederken hem vatandaşlarımızı hem de ekonomimizi korumalıydık.

Olağanüstü bir döneme girdik.

Hayatı eve sığdırırken sanayimizin çarkları durmasın diye de ciddi bir çaba sarf ettik.

Ancak bu süreçte çalışanlar, etkisi hala artarak süren ciddi hak kayıplarıyla karşı karşıya kaldı.

İşverenler süreci devlet destekli maaş ödemeleri ve ucuz kredi ile yönetmeye çalışırken; işçiler Kod-29 damgası yeme korkusu, reel gelirlerinde düşüş ve emeklilik günlerinin eksilmesi gibi bedeller ödedi.

Ödemeye de devam ediyor.

Şimdi istatistikleri daha anlamlı hale getirmeye çalışalım: - 2020 Ocak Resmi sendikalaşma oranı: 13,8 Toplu iş sözleşmeli sendikalaşma oranı: 7,8 - 2025 Ocak Resmi sendikalaşma oranı: 14,4 Toplu iş sözleşmeli sendikalaşma oranı: 6,8 Nicel artışa karşı gördüğümüz nitel düşüş son beş yılda yaşadığımız yapısal kırılmayı da gözler önüne seriyor. 2020-2022 arasında işverenleri KÇÖ ve teşviklerle ‘entübe’ ederken, işçilerin yalnız bırakılması ve yaşanan kriz sendikal örgütlenmeyi kâğıt üzerinde artırdı.

Ancak bu illüzyon, sayısal artışı refaha çeviremedi.

Maalesef, işçilerin girdiği sendika çatısının altında onları koruyacak bir toplu iş sözleşmesi bulmak mümkün değil.

Daha kalabalık ancak daha yalnız bir masayla karşı karşıyayız.