Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı'ya karşı savaşmayı reddeden Hintli askerler

Birinci Dünya Savaşı, yalnızca Avrupa devletlerinin birbirleriyle mücadele ettiği bir çatışma olmadı; aynı zamanda sömürge imparatorluklarının sahip oldukları insan gücünü küresel savaş cephelerine taşıdığı ilk büyük savaşlardan biri haline geldi. Britanya İmparatorluğu'nun en önemli sömürgesi olan Hindistan da bu savaşın merkezinde yer aldı. Yaklaşık 1,3 milyon Hintli asker ve yardımcı personel, savaş boyunca Britanya ordusu adına Avrupa'dan Afrika'ya, Mezopotamya'dan Filistin'e kadar çok geniş bir coğrafyada görev yaptı. Hint birlikleri, İngiliz ordusunun insan kaynağının vazgeçilmez bir parçasını oluşturdu. Ancak bu büyük askerî seferberlik, her Hint askerinin Britanya'nın savaş hedeflerini gönüllü biçimde benimsediği anlamına gelmedi. Özellikle Osmanlı Devleti'nin savaşa İttifak Devletleri safında katılması ve Osmanlı padişahının aynı zamanda halife sıfatını taşıması, Hindistan'daki Müslüman askerler arasında önemli ahlakî, dinî ve siyasî tartışmaları beraberinde getirdi. Savaş yıllarında Osmanlı'ya karşı savaşmayı istemeyen, cepheye gitmeyi reddeden, firar eden veya esaret sonrasında Osmanlı tarafına sempati duyan bazı Hintli askerlerin varlığı tarihî belgelerde yer aldı. Sayıları, kapsamları ve etkileri konusunda farklı değerlendirmeler bulunsa da bu olaylar, Birinci Dünya Savaşı'nın sömürge orduları açısından ne kadar karmaşık bir karakter taşıdığını göstermesi bakımından önemlidir.