Bayramlık!

Güzel insanlardı, asaletin altın çağları.

Kızların duvarında sevdikleri artist posterleri, erkeklerin elinde futbolcu kartları.

Ne kadar çaresiz olsalar da bayram onlara sefa gelir hoş gelirdi.

Gökdelenler dikilmemiş, ağaçlar kesilmemiş daha.

Yeşilçam filmini andıran mahallelerde insanlar öyle güzel gülerdi ki gözlerinden yaş gelirdi.

Güzel yıllardı, kötü insanlar futbolun öznesi haline gelmemiş henüz.

Her takımın taraftarı zarafetin saflarında dururken, kendinden diye kötü birini korumak görülmüş değildi.

Gündüzleri taştan kalelerde futbol oynardık, akşamları mutlu gecekondularda saklambaç oynardı masumiyet.

Yakalanmak her zaman saklanmaktan değerliydi bizler için.

Mahallenin tarihine geçen romantikler vardı da parayı görünce kendinden geçenler onların yanından bile geçemezdi.

Çok koşup yorulduğumuz da olurdu, haksız yere vurulduğumuz da.

Ne depresyon ilacı ne psikiyatr, kendimiz onardık kırık kalplerimizi.

Önce okullar ayrıldı sonra yollar.

Şimdi kim arar kim bulur izimizi!

Her takım futbolcusuna abimiz gibi sevgimizi saygımızı sunardık.

Saha dışında da hepsinin üzerinde delikanlı gömleği. 'Keşanlı Ali Destanı' için tiyatroya giderler, uyumak için değil uyanmak için kitap okurlardı.

Bizler yüreğiyle kürek çeken böyle güzel insanlarla büyüdük, 'hayatı burnundan çeken' züppelerle değil.

Sonra arkasına mafya gücünü alanlar çıktı sahneye, bu zorbalara kul köle olan troller çıktı medyanın içinden.

Parayı gören haysiyeti şerefi reddetti.

Bizlere kalem kırılırken, bizler kalemle sardık müzik kasetlerimizi.

Önce şarkılar değişti sonra kafalar.

Şimdi kim arar kim bulur izimizi.

Kara parayla aşk yaşayan futbol dünyasında asalet evden çıktı ve bir daha kendisinden haber alınamadı.

Oysa bizler ayağına giderdik aşkın, evde olmazdı sokak lambasının altında beklerdik.

Ateş yakacağı yeri bilirdi mektupların ucunu yakardık.

Yağmur gibi bakardık gökkuşağı çıkar diye.

Ne çıktıysa bahtımıza, her birimiz nostaljik masallarda bıraktık külkedimizi.

Önce gözler yaşlandı sonra yürekler.

Şimdi kim arar kim bulur izimizi.

Sonra dünya değişti teknoloji girdi hayatımıza, elle yazılan mektupların da daktilo tuşlarının da anlamı kalmadı.

Zarafet çevrimdışı oldu delikanlılık dil değiştirdi.

Koltukların üzerinde oturanların korkuluk olmaktan gocunmadığı bir dünyada, sosyal medya futbol borsasının merkezi haline geldi.

Teknolojik asitle yok ettiler ektiklerimizi.

Mektuplarımızın adresleri bile kayıp.

Şimdi kim arar kim bulur izimizi.

Para sadece kötüleri değil, ipini sahibine teslim eden kuklaları da güçlendirdi.

Ruhunu satanları da gördük, meslek onurunu satanları da.

Bir pozisyon için tozu dumana katanları da gördük, dolandırıcılık yapıp üstüne yatanları da.

Bizler eski zamanların güzel insanlarını yaşatmak için mücadele ederken, kimimiz haksız yere taşlandı kimimiz erken yaşlandı.

Kaybettiklerimizi kazanmak asla mümkün değilken, bizler de yanardağların eteklerine çömeldik, çocukken yaptığımız uçurtmaların ipine astık resimlerimizi.

Onların dillerinde küfür ellerinde silahlar; bir baktık ki bulmuşlar izimizi.

O günden beri ceset arama ve toplama çalışmaları sürüyor.

O günden beri kara paralı züppelerin, hesap sorulmayan ağaların ve para koparamadığı zaman yaygara koparan medyatik haşerelerin saltanatı da sürüyor.