Haber Detayı
İçinde müzik taşıyan herkesin kendine özgü bir aşk hikâyesi vardır
Kate Hudson, Craig Brewer imzalı “Song Sung Blue” (Kalpten Söylenen Bir Şarkı) filmiyle kariyerinin en içten performanslarından birine imza attı. Ünlü yıldız, Hugh Jackman’la başrolü paylaştığı yapımda, müziği “hayata bağ” olarak gören Claire Sardina’yı canlandırdı. Gerçek bir hikâyeden uyarlanan filmdeki performansıyla Oscar dahil birçok önemli ödüle aday gösterilen Kate Hudson’la Claire’in duygusal dünyasını, Neil Diamond şarkılarıyla kurduğu bağı ve filmin kalbindeki aşk hikâyesini konuştuk.
◊ “Song Sung Blue”, başkasının görünümü ve sesine odaklanarak, o kişiye saygı duyma ve değişim temalarını ele alıyor.
Peki hiç size benzeyen ya da sizi taklit eden birini gördünüz mü? - Benim için bu durum daha çok canlandırdığım karakterlerle ilgili.
Ortalıkta o kadar çok Penny Lane var ki! “Almost Famous” filmindeki karakterim...
Özellikle her Cadılar Bayramı’nda çok sık görüyorum.
Sokakta yürürken karşıma üç ayrı Penny Lane çıkabiliyor.
Çok tatlı bir şey, hoşuma gidiyor ama gerçek hayatta kendimle ilgili daha çok “Annenizin adeta ikizisiniz” yorumlarıyla büyüdüm.
Ben öyle düşünmüyorum.
Annemle aramızda belirgin farklar var.
Yine de bazen bir fotoğrafa bakınca, “Tamam, şimdi benzerliği görebiliyorum” diyorum.
Gerçi bu çok doğal.
Çünkü hayatımdaki tek kadın figür annemdi.
Dolayısıyla birini örnek alacaksam, bu elbette annem olurdu.◊ Filmde iki trafik kazası sahnesi var.
Claire’in yaşadıklarından sonra gösterdiği tavır ve hayata bakışını değiştirme biçimi hakkında siz ne hissediyorsunuz?- O kaza sahnelerini Claire’in yaşadığı ve hissettiği haliyle, tam olması gerektiği gibi yansıttık.
Çünkü akıl almaz bir durumdu; kendisine aynı noktada iki kez araba çarpıyor.
Ve ikinci kez neredeyse yeniden ölümle burun buruna geliyor.
Düşünmesi bile çılgınca!
Hatta filmdeki en sevdiğim repliklerden biri; “Resmen beni hedef alıyorlar”.
Ama tam da o nokta Claire’e şunu düşündürüyor: “Hayatı, her saniyesiyle yaşamıyorsak o hayat ne anlam ifade eder ki?” Çünkü her an her şey olabilir.
Ve bu, Claire’in kim olduğunun özünü çok iyi anlatıyor.
Onun o saf, duru tarafını...Claire artık hayatını gerçekten neşe ve amaç duygusuyla yaşıyor.
Ama asıl mesele şu: Bazen insan hayatına bakıp, “Biz ne yapıyoruz?
Eğer gerçekten yapmak istediğimiz şeyi yapmıyorsak, bizi iyi, mutlu ve bağlı hissettiren şeyin peşinden gitmiyorsak, o zaman ne yapıyoruz?” diye sorguluyor.
Ben senaryoyu okuduğumda böyle hissettim.
Hatta dürüst olayım, ben olsam ilk kazadan sonra o evden hemen taşınırdım.OYUNCULUK SÜREKLİ YENİ ŞEYLER KEŞFETME ŞANSI VERİYOR◊ Neil Diamond şarkılarının o zamansız ruhuna kendinizi bırakmak size neler hissettirdi? - Yaptığımız işin en güzel yanlarından biri, sürekli yeni şeyler keşfetme şansı vermesi.
Neil Diamond’ın müziğini elbette biliyordum.
Neil Diamond denince benim aklıma daha çok o büyük karaoke klasikleri ve çocukluğumuzdan beri duyduğumuz hit şarkılar geliyordu.Ama onun müzik kataloğuna gerçekten dalmak benim için çok özel bir keşif oldu.
Mesela filmin sonunda söylediğim “I’ve Been Here Before” gibi bir şarkıyı daha önce hiç duymamıştım.
Hatta “Cherry Cherry”, “Crunchy Granola Suite” ya da “Soolaimon” şarkılarını da bu süreçte keşfettim.
Bir söz yazarı olarak ne kadar üretken olduğuna gerçekten inanamadım.
Bence onun şarkılarını bir arada tutan en güçlü duygu umut.
Neil Diamond umut dolu bir söz yazarı.
Şarkılarının hepsinde o hissi taşıyan bir damar mutlaka var.
Yazdığı her şeyde, dinleyiciyle kurduğu bağda hep o umut duygusu hissediliyor.
Ve bu benim için gerçekten çok güzel bir keşifti.HAYATI MÜZİK ARACILIĞIYLA YAŞAYAN İKİ İNSAN◊ Hugh Jackman’la gerçekten çok güzel, çok sahici bir müzikal uyum yakalamışsınız.
Piyano ve gitar eşliğindeki ilk sahneniz mesela.
Siz bu uyumu ilk ne zaman hissettiniz?
Provalarda mı, yoksa sette o anın içinde mi?- Bu hikâyede aşk kadar müziğin kurduğu bağ da çok güçlü.
İçinde müzik taşıyan herkesin, müzikle ilgili kendine özgü bir aşk hikâyesi vardır.
İşte bazen karşınıza o duyguyu sizin kadar derinden hisseden biri çıkar.
Bunu kelimelerle açıklamak zordur, gerçekten ancak yaşayan bilir.
Bence Mike ve Claire’de de, hatta ben ve Hugh’da da buna benzer bir şey vardı.
Müzik bizi öylesine derinden etkiledi ki, tek kelime etmeden bile müzik içinden birbirimize bağlanıp kendimizi şarkıyla ifade edebildik.
Bu çok özel bir bağ.
Sanırım Mike ve Claire de hayatı gerçekten müzik aracılığıyla yaşayan iki insandı.Birbirimize uyum sağladığımız an...
Şöyle ki; stüdyo ortamı çok kırılgan bir yer.
Çünkü sesinizdeki en küçük detayı bile ortaya çıkarıyor.
Sesinizin her hali duyuluyor.
Bir sanatçı olarak bazı şeyleri yapmayı seviyorsunuz, bazı şeylerden hoşlanmıyorsunuz ama yine de denemek, açık olmak ve kendinizi ortaya koymak zorundasınız.
Bu yüzden o stüdyo anları, ikimizin de kabuğumuzu kırdığımız ve birbirimize karşı daha savunmasız olabildiğimiz çok iyi bir başlangıç noktası oldu.
Özellikle “Holly Holy” şarkısı bizim için o kırılma anlarından biriydi.
Çünkü filmde birbirimize bakıyorduk ama gerçekte daha yeni tanışmıştık.
Yan yana oturup şarkı söylüyor, bir yandan da birbirimizin gözlerinin içine bakıyorduk.İnsan 50’sinde de gençlik hayalinin peşinden gidebilir mi?◊ Film aslında, 2008 yılında çekilen ve yine “Song Sung Blue” adını taşıyan belgesele dayanıyor.
O belgeseli ilk izlediğinizde sizi en çok etkileyen ne oldu da “Ben bunu film olarak yeniden anlatmalıyım” dediniz?
Belgeselden alıp bu anlatıya mutlaka taşımak istediğiniz temel unsurlar nelerdi?- Craig Brewer (Yönetmen ve senarist): Sanırım beni ilk çarpan şey, bunun bir aşk hikâyesi olmasıydı.
Ama gençlik heyecanına yaslanan bir aşk hikâyesi değil; daha olgun, daha hayatın içinden bir aşk hikâyesiydi.
Ben artık çok genç biri değilim, hayatı yaşadım.
İnsan bazı şeyleri deniyor, bazen tökezliyor, bazen istedikleri olmuyor.
Bu sadece aşk için değil; hayalleriniz, kariyeriniz, yaratıcılığınız için de geçerli.
İnsan 40’lı, 50’li yaşlarında da, gençliğinde hayalini kurduğu bir şeyin peşinden yeniden gidebilir mi?
Beni asıl yakalayan buydu.Bir de Lightning and Thunder hikâyesinde müziğin taşıdığı o güçlü damar vardı, ben de ona çok derinden karşılık verdim.
Pek çok kişinin adını bile bilmediği, oldukça kıyıda kalmış bir belgeselle adeta ilk görüşte aşk yaşadım diyebilirim.
Salonda topu topu dört kişi vardı.
Ama ben orada otururken kendi kendime, “İşte bu!” dedim; “Yapmam gereken film bu.
Şimdi tek yapmam gereken, bunu nasıl hayata geçireceğimi bulmak.”Başrollerini Kate Hudson ve Hugh Jackman’ın üstlendiği “Song Sung Blue”, Neil Diamond şarkıları seslendiren Lightning and Thunder adlı grubun kurucusu olan Claire-Mike Sardina çiftinin gerçek hikâyesini konu alıyor.
