Haber Detayı
Sıradan sandığınız ekmekler, binlerce yıllık hikayeler anlatıyor
Dünyanın dört bir yanından 8 ekmek, sadece karın doyurmakla kalmıyor; tarihini, kültürünü ve coğrafyasını anlatıyor. Her lokma, binlerce yıllık bir mirasa sahip.
Ekmek, insanlık tarihinin en eski ve en evrensel besinlerinden biri.
Yaklaşık 14.400 yıl önce günümüz Ürdün’ünde bir fırıncı mayasız ekmeğini yakmış. 2018 yılında, Kara Çöl’deki bir alanda karbonlaşmış bu ekmek bulununca, ekmek tüketiminin tarımsal yerleşimlerden çok daha önce başladığı ortaya çıktı.
Bu buluş, insanlık tarihindeki ekmeğin rolünü yeniden düşünmemizi sağladı.Günümüzde düşük karbonhidrat ve glütensiz diyetler popüler olsa da, ekmek yeniden sofraların vazgeçilmezi haline geliyor.
Güney Amerika mısır ekmeğinden Güney Asya’nın rotisine, her ekmek hem lezzetli hem de kültürel bir yolculuk sunuyor.
İşte dünyadan tadılmaya değer ekmekler:Asya’nın Roti’siRoti, chapati, phulka veya maani olarak da bilinir.
Basit görünebilir: mayasız, ince bir ekmek, yemekle birlikte hem tabak hem de kaşık görevi görür.
Ama roti, erken tarım ve ticaret yollarından köle ticareti ve kitlesel göçlere kadar karmaşık bir tarih anlatır.
Hindistan ve Pakistan’da yüzyıllardır diyetin parçası olan roti, Avrupa sömürgeciliği döneminde, Güney Asya’dan sürülen topluluklarla birlikte dünyanın birçok yerine taşındı.Bugün Sri Lanka, Tayland, Malezya, Endonezya ve Karayipler’de yaşayan Güney Asya kökenliler için temel bir gıdadır.
Roti genellikle sıcak bir sac üzerinde pişirilir, bu sayede hafifçe kızarır ve çıtır bir doku kazanır.Sardinya’nın Çift Pişmiş Pane Carasau’suSardunya’da yaklaşık 3.000 yıl önce çobanlar, yanlarında pane carasau taşırmış. “Carta di musica” yani “müzik kağıdı” olarak da bilinen bu ekmek, incecik yapısı sayesinde bir yıl boyunca saklanabilir.Durum buğdayından hazırlanan hamur, kağıt inceliğinde açılır ve odun fırınında pişirilir.
Balon gibi kabaran ekmekler, ikiye bölünür ve tekrar fırına verilir.
Sonuç, çıtır ve uzun ömürlü bir ekmek olur.Lübnan’ın Man’oushe’siBeirut’ta man’oushe, özellikle sabahları za’atar ile serpilmiş olarak servis edilir.
Souk el Tayab çiftçi pazarı, 2004’te Kamal Mouzawak tarafından, etnik ve dini çatışmalardan parçalanan toplulukları birleştirmek ve kadınları güçlendirmek amacıyla kuruldu.
Man’oushe yapımı, eski gelenekleri canlı tutmak için de bir araçtır ve sadece bir kahvaltı değil, kültürel mirasın bir parçasıdır.Güney’in Mısır Ekmeği (Cornbread) 20. yüzyıl başlarına kadar güney ABD’de mısır ekmeği sadece taş veya su değirmeni ile öğütülmüş mısır unundan yapılırdı.
Yumurta, tereyağı ve biraz mayayla karıştırılarak pişirilirdi.
Sanayi değirmenleri mısırı çok ince öğütünce, ekmek lezzetsiz ve kırılgan oldu.
Bazı aşçılar, yapıyı korumak için buğday ve tadı artırmak için şeker ekledi.
Bugün bile güneyde mısır ekmeği tartışma başlatabilir; kimileri onu kek olarak değerlendirir, kimileri ise geleneksel ekmek olarak.ChallahChallah, Yahudi diasporasının özel gün ekmeği olarak bilinir; hafif tatlı, parlak ve süper yumuşaktır.
Eski zamanlarda günlük ekmekten ayırt etmek için pahalı malzemeler, yumurta, yağ ve şeker eklenirdi.
Şabat sofralarında şarap kutsanır, ekmek üzerine tuz serpilir ve paylaştırılır.
Farklı ülkelerde tasarımları değişir; Tunus’ta çiçek, Kolombiya’da çikolatalı ve streusel’li versiyonları vardır.Gürcistan’ın Khachapuri’siGürcistan’da 53’ten fazla khachapuri çeşidi bulunur; hepsi bol erimiş peynirle doldurulur veya üzerine konur.
Adjaruli khachapuri, teknemsi şekli ve üzerine kırılmış yumurta ile servisiyle en ünlüsüdür.
Fırından çıkar çıkmaz, tereyağı ile servis edilir ve doyurucu bir öğündür.Almanya’nın Pumpernickel’iPumpernickel’in adı, komik bir etimolojiye sahiptir: “pumpern” gaz çıkarmak, “nickel” goblin demektir.Bu ekmeğin sindirimi zor olsa da besleyicidir.
Almanya’da her kişi yılda ortalama 175 pound ekmek tüketir, ancak pumpernickel fazla popüler değildir.
Bu ekmek çoğunlukla çavdar unu ve ekşi maya ile hazırlanır, yoğun ve doyurucudur.Pumpernickel uzun süre pişirilmeli ve en az bir gün soğutulmalıdır.Paris’in Baguette’iBaguette, Fransız kültürünün simgesidir.
Her yıl Fransa’da yaklaşık 10 milyon tüketilir. “Baguette de tradition”un malzemeleri un, tuz, maya ve sudur.
Ancak ustalar özel unlar seçer ve hamuru özenle işler.
Beş kesik (“grigne”) ile gazın çıkması sağlanır.
Paris’te her yıl yapılan Grand Prix de la Baguette, şehrin en iyi bagetini belirler; kazanan iki bageti jüriye sunar ve ödül €10.000’dır.Odatv.com
