Öykünün ustasını yitirdik

Roman ve öykü yazarı Necati Tosuner (82) dün yaşamını yitirdi.

Tosuner, 1944 yılında Ankara’da doğdu.

Dört yaşındayken sakat kaldı. 1963’te ilk öyküsünü yayımladı. 1966’da İstanbul Pertevniyal Lisesi’ni bitirdi.

Bir süre Basın İlan Kurumu’nda çalıştı.

Sonra birkaç yıl Almanya’da bulundu. 1977 yılında Derinlik Yayınları’nı kurdu, yayınevini 1986’da kapattı. 1983’te reklamcılık alanında çalışmaya başladı ve 1996 yılında emekli oldu. 1965’te basılan ilk öykü kitabı Özgürlük Masalı’ndan bu yana Türk öykücülüğüne, yazınına büyük katkılarda bulunan Tosuner, anlık olaylara, görünümlere dayanan “küçük” kırılma anlarını anlattığı öyküleriyle edebiyatımızda yer etmiş bir usta...

Tosuner, “Salgında Öyküler” kitabıyla da 2023 yılında Yunus Nadi Öykü Ödülü’nü kazanmıştı.

Hemen hemen bütün öykülerinde fiziksel sakatlığı olan bir insanın bunalımlarını anlatan Tosuner, öykücülük anlayışını, “Benim için dert yanma işi olmuştur öykü anlatmak” diye dile getirmişti.

Tosuner için bugün saat 14.00’te Caddebostan Kültür Merkezi Salonu’nda anma töreni düzenlenecek.

Yazar ikindi namazından sonra Bostancı Kuloğlu Camii’nde kılınacak namazın ardından Küçükyalı Mezarlığı’nda toprağa verilecek.

BIÇAK SIRTINI SEVEN BİR YAZAR.. - “Bu yaşa tırmandın, dünyaya ve yaşam serüvenine ağzı açık kalmışlığın hiç değişmedi.

Kendine kendini örnek almayı bırakmadın.” Latife ediyor ve etmiyor, o sınır karışık gibi değil mi?

Bıçak sırtını seven bir yazarınız var!

Kendini -çaktırmadan- övmeye kalkışmış da olabilir.

Şimdi de öyle...

Söz söylemede dilsel oyunlarla yapılan, yapılmak istenen, senin de söylediğin gibi bu kitapta daha fazla.

Gerçi ben denetlemeye, ayıklama yoluyla seyreltmeye de çalıştım.

Okuyanla bir ortak renk sağlamak için çok ustaca ve yararlı buluyorum. (Kitap Eki Gamze Akdemir’in söyleşisinden...) - Okuru gözlemci kılan ama işine hani çok karıştırmayan bir metin diyebilir miyiz?

İlk öykülerimden beri uzun zaman kendini anlatan bir yazar diye bilindim hep.

Kendini anlatmanın da birinci koşulunun içtenlik olduğuna inanırım.

O yüzden karşında biri varmış gibi yazmak, ama ağlamayacaksın, sızlanmayacaksın, karşındakini de hırpalamayacaksın ve böyle bir şeyin varlığını ona anlatacaksın.

Bütün yazarlığımda karşımda birinin varlığını düşünmek neredeyse alışkanlık haline gelmiştir.

Ne de olsa, yapılan bir anlatma sanatı...

Ama bu metinlerde öyle olmadı.

Çünkü yazar zaten kendiyle çok didişen, kafasesleriyle konuşan biri. “Kasırganın Gözü”nde böyleydi, “Susmak”ta daha azdı bu durum. “Korkağın Türküsü”nde ise hiç yok.

Çünkü bunda direkt kendiyle konuşuyor.

Çünkü onun lafı bir yazarlık aracı, lafı kendine mi söylüyor, birine mi söylüyor?

Belirli birine mi söylüyor.?

E, duyar!

Her yerde kulağı var... (Kitap Eki Gamze Akdemir’in söyleşisinden...) ÖDÜLLER - Kambur’da yer alan “İki Gün” adlı öyküyle TRT Öykü Başarı Ödülü (1971), - Sancı..

Sancı...’yla Türk Dil Kurumu Roman Ödülü (1978), - Bir Tutkunun Dile Getirilme Biçimi’nde yer alan “Armağan” adlı öyküyle Haldun Taner Öykü Ödülü’nde Birincilik (1997), - Güneş Giderken’le Sait Faik Hikâye Armağanı (1999), - Elde Kitap’la Ömer Asım Aksoy Deneme Ödülü (2006), - Kasırganın Gözü’yle Attilâ İlhan Roman Ödülü (2008), - Arda’nın Derdi Ne? ile Türkan Saylan Jüri Özel Ödülü (2011), - Troya Edebiyat Ödülü (2013), - Uluslararası Ankara Öykü Günleri Onur Ödülü (2014), - Türkiye Yazarlar Sendikası Emek Edebiyat Ödülü (2014), - Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı! ile Tepeyran Roman Ödülü (2014), - İzmir Öykü Günleri Onur Ödülü (2016), - Nilüfer Çocuk Kitaplığı Onur Konuğu (2018), - Kartal Kitap Fuarı Onur Ödülü (2021), - Muratpaşa Edebiyat Günleri Onur Ödülü (2022), - Kitap Dergisi Ömür Boyu Emek Ödülü (2023), - Salgında Öyküler ile Yunus Nadi Öykü Ödülü (2023), - Ankara Öykü Günleri Onur Konuğu (2024), - PEN Yazarlar Derneği Yılın Yazarı (2024), - Erdal Öz Edebiyat Ödülü (2024).