Mesaja görüldü atıp cevap yazmayan insanlar

Modern çağın en pasif-agresif hareketiyle tanıştıralım sizi: Mesajı okur. 'Görüldü' olur.

Ve... sessizlik.

Ne 'Yoğunum', Ne 'Sonra yazarım', Ne de klasik 'Haha.' Sadece mavi tikli bir boşluk.

Bu insanlar bir tür dijital ninja gibidir.

Mesajı alır, okur, sindirir...

Sonra görünmez olur.

WhatsApp'ta seen zone, Instagram'da ruhsal karantina başlar.

Bu insanların iç dünyasında neler oluyor olabilir?

Uzmanlara göre (Uzman derken ben): Cevap taslağı açılmıştır ama kaydedilmemiştir. 4 Kafasında cevap yazmıştır. 4 Üç paragraf. 4 İki espri. 4 Bir kalp emojisi.

Ama parmaklara ulaşmamıştır.

Beyinde kalmıştır. 'Şimdi değil sonra' sendromu: 4 Mesaj okunur. 4 Telefon bırakılır. 4 Hayat devam eder. 3 gün sonra mesaj hatırlanır.

Ama artık çok geçtir.

Artık cevap yazmak garip olur.

Ve kişi kendi kendine der ki: 'Boşver... zaten zaman geçti.' Cevap yazarsa yeni sohbet açılacak korkusu: Bazı insanlar cevap verince: 4 Karşı taraf yazacak. 4 Sohbet uzayacak. 4 Hayat bitecek zanneder.

O yüzden stratejik sessizlik uygular.

Bu ileri seviye bir savunma mekanizmasıdır.

Psikolojik üstünlük kurma çabası: Bu en tehlikelisi. 4 Mesajı görür.

Bilerek cevap yazmaz. 4 Ama story atar. 4 Kahve paylaşır. 4 Gün batımı koyar.

Yani der ki: 'Evet, mesajını gördüm.

Ama bak, latte içiyorum.' Karşı tarafta yaşananlar: Mesaj atan kişi: 4 'Acaba yanlış mı yazdım?' 4 'Belki interneti yok.' 4 'Telefonu mu düştü?' 4 'Beni mi sildi?' 4 'Ben kimim?' 4 'Hayatın anlamı ne?' diye existential krize girer.

Sonra bir anda karşı taraf online olur.

Ama yine yazmaz.

Bu noktada artık mesele mesaj değil, onur meselesidir.

Sonuç: 'Görüldü atıp cevap yazmayan insan' şudur: Ne tamamen kötü, ne tamamen iyi.

Sadece iletişim konusunda kaçak güreşen, dijital hayalet modunda yaşayan, cevabı taslaklarda bırakıp hayatta ilerleyen modern çağ bireyidir.

Ve biz onları şu cümleyle uğurlarız: 'Görülmek yetmez kardeşim...

Bir de yaz.'