Ne maç ama!

Adına yakışır, her saniyesinde iddianın da inadın da zirvesini gördüğümüz maçtı.

Beraberlik kokan büyük maçların kaderinde, aslında iki takım içinde en kötü sonuçtu.

Zirvede devam etmek için kazanmak gerekiyordu.

Muçi'nin stoperler ve Ederson tarafından gole devat edilmesi ile birlikte, Fenerbahçe için gece daha da zorlaştı.

Ama ustaların son sözü söylediği bu kadronun, 'anların' peşinde olduğunu anlamamız da uzun sürmedi.

Yine Asensio'nun yönetimindeydi oyun.

Pozisyonlarda Fenerbahçe'ye ait notlardaydı.

Geriden gelip öne geçmenin keyfini yaşarken, tribünleri maçtan uzaklaştırırken, bu kez topu Trabzonspor'a verdiler.

Onauchu için gol davetiyesi gibiydi bu tavır.

Nijeryalı müthiş bir kafa golü attı, bir tanesi direğin yanından çıktı.

Stoperler bu dev Nijeryalı karşısında çaresiz kaldı.

Fatih Tekke de takım arkadaşları da bu ekstra bonusun farkında.

Ancak tek planlı bu organizasyonda, topa fazla sahip olmanın da anlamı kalmıyordu.

Tedesco'nun savunma 4-1-4-1, topa sahip olduğunda da 4-3-1-2'ye dönen formasyonunda, sızma koşular, Kerem'in arayışları, özellikle solda Mert Müldür üstünden hamleleri ile çok etkili geldiler.

Kante sağ çizgiye yakın, tüm merkez ise Guendouzi'de.

Fransız'ın mükemmel oyunu, Kante'nin solukluğunun da üstünü örttü.

Cherif'in enerjisinin fark edilmesi, son bölümdeki Musaba – Nene hamleleri Tedesco'nun verdiği göz dağıydı. 'Üstüme gelme, cezayı keserim' diyordu belki de.

Kazanmak fikstürde Fenerbahçe'nin önünü açtı, dertleri rakiplerine bıraktılar.

Uzun süre sonra 'Şampiyon gibi' oynayan, oyunu okuyan bir takım var.