Ruhun geçmişte kaldığı bir zaman

Büyüklerimizden 'eskiden her şey daha güzeldi' cümlesini sık sık duyarız.

Belki mesele güzellikte değil, yavaşlıktaydı.

Zaman ağır ağır akıyor, insanlar birbirine yetişmeye değil, birbirini anlamaya çalışıyordu.

Şimdi ise her şey hızlandı; hayat da, ilişkiler de, duygular da… Teknoloji bize büyük kolaylıklar sundu fakat ruhumuzu çaldı.Eskiden beklemek vardı.

Mektup beklemek, misafir beklemek, akşam olmasını beklemek… Beklerken hayal kurmak vardı.

Beklemenin bir kıymeti vardı.

Bekledikçe beklediğimiz şeyin kıymeti de vardı.

Beklemek kaybolunca sabır da kayboldu.

Sabır gidince tahammül azaldı.

İnsanlar artık birbirine, hayata ve hatta kendine karşı daha tahammülsüz oldu.Sosyal medyayla birlikte hayatımızdaki çoğu şey de değişti.

Anı yaşamak yerine hemen telefonlarla kaydetmeye başlıyoruz.

Başkalarının hayatını izlerken kendi hayatımızdan uzaklaşıyoruz.

Başkalarının değerlerine, kültürlerine bakarken kendi kültürümüzü unutuyoruz.Teknolojiyi tek başına suçlamak olmaz tabi ki.

Sonuçta herkes aynı şekilde kullanmıyor.

Mesele onu nasıl kullandığımızda.

Sessiz kalmaya, sıkılmaya, yalnız kalmaya tahammül edemez olduk.

Oysa insan bazen sıkılmalı, bazen durmalı.

Ruhun da nefes almaya ihtiyacı var.

Belki eskiden daha mutlu değildik ama daha az uyarana maruz kaldığımız için kendimizi daha çok duyabiliyorduk.

Şimdi her şey çok sesli.

Bildirimler, mesajlar, haberler… Bu gürültüde kendi sesimizi duymaz olduk.