Kendini beğenmişlerle mücadele rehberi

İlk teşhis: Aynayla konuşuyor mu?

Eğer cümleye 'Ben normalde...' diye girip 14 dakika kendini anlatıyorsa teşhis nettir: Vaka ileri seviye.

Bu noktada dinliyormuş gibi yapma kaslarını çalıştır, ruhunu koru. 'Ben' sayacı tut: Konuşma sırasında içinden say: 'Ben, bana, bence, benim, ben zaten...' 10'u geçtiyse sohbet değil, tek kişilik belgesel izliyorsun.

Acil çıkış cümlesi: 'Çok güzel anlattın... ben bir su almaya geliyorum.' Onu kendi silahıyla vur: Kendini beğenmişlerin en büyük zaafı: Alkış ihtiyacı.

Kibar ama sarsıcı cevap: 'Bunu anlatırken bile ne kadar mütevazı olduğunu hissediyorum.' Beyin kısa süreli reset atar.

Abartıyı abart: 'Ben zaten bu işin duayeniyim' dedi mi, bir üstüne çık: 'Evet evet, bu konunun kitabını da sen yazmıştın... okuduk.' Egosu kendine çarpıp geri sekebilir.

Sessizlikle cezalandır: En acı yöntemdir.

Övdüğü anda hiç tepki verme.

Ne 'hmm', ne kafa sallama...

Ego alkışsız kalınca zayıflar.

Detay sorusu tuzağı: Kendini beğenmişler başlık sever, detayı sevmez. 'Ben bu işin uzmanıyım' dedi mi: 'Harika, tam olarak hangi kısmı?' Ardından gelen 'Yani genel olarak...' Net galibiyet.

Sahte hayran tekniği: Risklidir ama eğlencelidir: 'Bu özgüveni nasıl yakaladın?

Kursu falan var mı?' Ciddiye mi aldın, taş mı attın anlayana kadar sen keyfini çıkar.

Konuyu gerçeğe getir: 'Ben olmasam bu proje bitmezdi' cümlesi geldiğinde: 'Doğru... ekip de tam o sırada kahve almaya çıkmıştı zaten.' Nazik, ama öldürücü.

Grup ortamında savunma modu: Kalabalıkta kendini beğenmiş = mikrofon bulmuş ego...

Yapılacaklar: Göz teması minimum.

Kafa sallama yok. 'Evet evet' kesinlikle yasak.

Alkış olmazsa kendini tekrar eder, sıkılır, susar.

Mütevazı görünümlü türlere dikkat: En tehlikelisi budur: 'Ben aslında kendimi övmeyi sevmem ama...' Bu cümlenin sonu genelde: Altın madalya...

CEO'luk... 'Herkes bana danışır.' Karşılık: 'Bayağı tevazu akıyor gerçekten.'