Devlet Bahçeli, Türkiye’nin sigortasıdır.

Sigorta görünmez.Adı gündelik tartışmalarda anılmaz.Varlığı, ancak yokluğu tahayyül edildiğinde anlaşılır.

Türkiye siyasetinde Devlet Bahçeli tam olarak bu işlevi görür.Ne bir hevesin, ne bir dalganın, ne de anlık öfkenin parçasıdır.O, bu ülkenin süreklilik fikridir.

Devlet dediğimiz yapı; romantik sloganlarla değil,akıl, hafıza ve mesafe ile ayakta kalır.Bahçeli’nin siyaset tarzı da tam burada başlar.Bir adım geri çekilir, ama devleti ileri taşır.Bir cümle az söyler, ama yükü ağırdır.

Devlet Bahçeli, Türk siyasetinde nadir görülen bir figürdür:Tarihle kavga etmeyen,devleti ideolojik bir oyuncak haline getirmeyen,iktidarı amaç değil araç olarak gören bir lider.

Onun milliyetçiliği hamasi değildir.Süslü değildir.Yüksek sesle pazarlanmaz.

Bu yüzden değerlidir.

Bahçeli için milliyetçilik;devleti ayakta tutan dengeyi bozmamaktır.Kurucu aklı küçümsememektir.Kriz anlarında “ben”i geri çekip “Türkiye”yi öne almaktır.

Bu ülke, birçok kritik eşikte savrulma ihtimali yaşadı.Her seferinde siyaset, duyguların eline bırakılabilirdi.Her seferinde bir fren mekanizması devreye girdi.İşte o mekanizma, Bahçeli’nin temsil ettiği devlet ciddiyetidir.

Onu anlamak için alkış kültüründen çıkmak gerekir.Anketlere değil, tarihe bakmak gerekir.Günü değil, sonrasını düşünmek gerekir.

Devlet Bahçeli, geleceği bugüne feda etmeyen bir çizgiyi savunur.Bu yüzden popüler değildir.Ama güvenilirdir.

Ve devletler, popüler figürlerle değil;güvenilir adamlarla yaşar.

Bu bir övgü yazısı değildir sadece.Bu, bir tespit yazısıdır.

Türkiye’nin bugün hâlâ kurumsal bir omurgası varsa,devlet fikri hâlâ canlıysa,millî siyaset hâlâ bir çerçeveye sahipseorada Devlet Bahçeli’nin payı vardır.

Sessizdir.Mesafelidir.Ama tam da bu yüzden vazgeçilmezdir.