İstikamet!

Ligin ikinci yarısının başlangıcında gördük ki; Fenerbahçe'nin ayak sesleri duyuluyor.

Liderliğe gitgide yaklaşırken, Galatasaray'da oralı olmayanlar saha içinde kendilerini etkisiz hale getiriyor.

Fenerbahçe yönetim ve teknik kadro olarak ruh bütünlüğü sergiliyor, eski polemiklerden eser yok.

Ve neredeyse her futbolcu yenik durumdayken bile kazanacağından emin, kilitlendiği istikamete koşuyor. *** Galatasaray'da yönetime ve teknik kadroya karşı tepkiler var.

Yetersiz kadro için çatlak sesler yükselirken, Osimhen'in arkasına saklanmaktan başka çözüm üreten yok.

Yedek kulübesine bakınca, Fenerbahçe'den bir takım daha çıkar, Galatasaray hala Ahmet Kutucu'dan medet umuyor.

Bu lig daha çok su götürür ama Galatasaray neler kaybettiğinin bile hala farkında değil.

Aradaki puan farkını 'ihtiyaç fazlası' gibi görmenin bedeli ağırdır.

Oyuncu değiştirmeyi bile beceremeyenler en azından rolleri değiştirmelidir. *** Beşiktaş'ın ilginç özelliklerini sergilemesi sürüyor.

Kayseri karşısında son dakikada gelen gol, maçın ikinci yarısında verilen mücadelenin ödülüdür, üst katlara tutunmak için alınmış derin bir nefestir.

Ama tribünlerden uzatma dakikalarında yükselen 'yönetim istifa' sesleri bir reklam spotu değildir.

Çünkü bu takımın eldeki adamlarla büyük düşlere yürümesinin hayal olduğunu bilen bir taraftar kitlesi var.

Onlar Necip Uysal ve Mert Günok'a yapılan vefasızlığın da farkında, Muçi'yi gönderip Rachica'yı takımda tutmak arasındaki dengesizliğin de.

Ayrıca Rafa Silva bu kadar sorun olmamalıydı.

Ya satacaksın ya oynatacaksın! *** Futbolda gördüğümüz en arsız gerçek; sahaların 'sahtekar futbolcu' üretiminde istiap haddini aştığıdır.

Sinek çarpsa kurşun yemiş gibi kendini yere atanlar ne zarafet bıraktılar ne adamlık!

Biz onları çok anlattık, onlar da bu zavallı halleriyle hem zamandan hem emekten nasıl çaldıklarını gururla ispatlıyorlar.

Haksızlığa karşı küçük dilini yutanların yönetici olduğu bir ülkede futboldan büyüklük beklemeyin.

Onlar hakemlerle birlikte sistemin beslenme uzmanlarıdır.